Parto Dua

— Senjor'... — diris voĉo, ke estis proksima. La viro ĉirkaŭrigardis. La voĉo apartenis al knabineto. Ŝi estis malgranda, malriĉa, malbela... Sed ŝi estis tiel, kiel ne estis homoj, kiu nia junulo vidis. Tiel, kiel ŝi havas ion, tion li ne sciis. — Mi aŭdas. — riĉulo sentis pafilon, kion li tenis kontraŭleĝe. Io igis nian riĉulon timi knabinon. Kaj ŝi havis blua okuletoj. — Kiel vi fartas? — knabineto ne timis paroli kun fremdulo. — Bone. — Lia voĉo sonis firme kaj memfide. — Vi mensogas. — sed ŝia voĉo sonis facile kaj infaneca. — Mi vidas, ke vi mensogas.Vi sentas vin malbone. Lia mano mem fortiris sin de sia poŝo. — Jes, knabino... — Kial? — ŝi demandis naive. — Vi ne komprenos... — Kaj subite — Ĉu vi scias kio estas Feliĉo? — Mi scias. — diris malgranda knabineto. Nur nun li rimarkis, ke ŝia voĉo estas raŭka. Kaj la ombro de la haŭto estis malsana. — Ĉu... veras?.. — Lia voĉo perdis sian oficialan tonon. Li fariĝis pli amema. — Jes.