Часть 8

Көрмеден кейін Айдын мектепте бұрынғыдан да танымал бола түсті, бірақ оның назары тек бір адамда — Айнұрда болды. Ол қыздың сақтығын біртіндеп жеңу керек екенін түсінді. ​Бір күні сабақтан соң Айнұр мектеп бағындағы орындықта отырып, биологиядан кезекті тапсырмасын орындап жатқан. Кенет оның қасына біреу ақырын келіп отырды. Бұл — қолына фотоаппаратын ұстаған Айдын еді. ​— Тағы да биология ма? — деді ол күлімсіреп. — Мүктер мен қырықбуындардан асып кеткен шығарсың? ​Айнұр басын көтеріп, Айдынның өткір көздеріне қарады. Оның жүзінде бұрынғыдай суықтық жоқ еді. — Иә, енді гүлді өсімдіктерге көштік, — деді ол ақырын ғана жымиып. ​Айдын фотоаппаратын дайындап, Айнұрдың сурет салып жатқан сәтін байқатпай түсіріп алды. Объектив арқылы қарағанда, Айнұрдың биязы жүзі мен шоғырланған көзқарасы Айдынның жүрегін ерекше дірілдетті. ​— Айнұр, сен білесің бе, сенің үнсіздігің — бұл мектептегі ең әдемі әуен сияқты, — деді Айдын кенеттен байсалды дауыспен. ​Айнұр бұндай сөзді күтпеген еді. Оның аппақ терісі бірден албырттанып, ол дәптеріне тезірек үңілді. Ол әлі де ғашық емес еді, бірақ Айдынның бұл шынайылығы оның жүрегіндегі «қорғанысты» құлата бастағандай болды. ​— Сен неге маған олай дейсің? — деп сұрады Айнұр, даусы сәл дірілдеп. — Мен жай ғана 8-сыныптың қызымын, ал сен... сен мектептегі бәрінің сүйіктісісің. ​Айдын фотоаппаратын шетке қойып, Айнұрға жақынырақ отырды. — Өйткені сен басқалар сияқты емессің. Сенің өз әлемің бар, мен сол әлемге қонаққа барғым келеді. Егер рұқсат етсең... ​Айнұр жауап бермеді, бірақ ол да кетіп қалған жоқ. Олар күзгі бақта ұзақ отырды. Осы сәттен бастап олардың қарым-қатынасы «жаңа деңгейге» көшті. Бұл — жай ғана таныстық емес, бір-біріне деген үлкен сенімнің бастауы еді. Айнұр Айдынның тек «жұлдыз» емес, өте нәзік жанды адам екенін түсіне бастады.