Часть 7

Көрме ашылатын күн де жетті. Мектептің акт залына жиналған оқушылар мен мұғалімдердің қарасы көп. Қабырғаларда ілінген фотосуреттер мен картиналардың арасында Айнұрдың салған күзгі орманы ерекше орын алды. Оның суретінің астында кішкентай ғана жазумен «Айнұр, 8-сынып» деп жазылған еді. ​Айдын мектеп формасын мінсіз киіп, қонақтарды қарсы алып жүрді. Оның өткір көздері залдың бұрышында үнсіз тұрған Айнұрды бірден таныды. Айнұр көпшіліктің назарынан қысылып, өзін ыңғайсыз сезініп тұр екен. Оның биязы жүзі мен сәл қызарған беті оны тіпті нәзік етіп көрсетті. ​Айдын Айнұрдың қасына жақындап келді. Ол қыздың сақтығын білетіндіктен, тым жақын бармай, арақашықтықты сақтады. — Бәрі сенің суретіңе таңғалып жатыр. Көрдің бе, сенің талантыңды бәрі мойындады, — деді Айдын мақтанышпен. ​Айнұр басын көтеріп, Айдынның жарқын көздеріне қарады. Ол бірінші рет оның алдында өзін еркін сезінгендей болды. — Бұл сенің арқаң, Айдын. Сен мені көндірмегенде, бұл сурет әлі де папканың ішінде жатар еді, — деді Айнұр ақырын жымиып. ​Дәл осы сәтте мектеп директоры Айдынды сахнаға шақырды. Айдын кетер алдында Айнұрға қарап: — Осылай жымиып жүрші, саған өте жарасады, — деді де, сахнаға қарай беттеді. ​Айнұр оның артынан қарап тұрып, біртүрлі сезімде болды. Ол әлі де Айдынға ғашық емес еді, бірақ оның бойындағы сенімділік пен ашықтық Айнұрдың тұйық әлемін аздап болса да өзгерте бастағандай. Ол алғаш рет осы мектепте өзін жалғыз сезінбеді.