Часть 10

Айнұрдың көз жасына толы жанары мен айтқан сөздері Айдынның жүрегіне ауыр тиді. Ол өзінің ашықтығы мен танымалдылығы Айнұрдың тыныш өміріне нұқсан келтіріп жатқанын енді ғана толық түсінді. Сол күні Айдын мектептегі ешқандай шуға қосылмай, тек бір шешімге келді. ​Келесі күні үлкен үзілісте, мектептің радио торабы қосылған сәтте Айдын микрофонды қолына алды. Оның даусы бүкіл мектепке — дәліздерге, сыныптарға, тіпті асханаға дейін естілді. ​— Сәлем, мектеп! Мен Айдынмын, 10-сыныптан. Соңғы күндері менің және бір 8-сынып оқушысы туралы қауесеттердің тарап жатқанын білемін. Мен бір-ақ нәрсені айтқым келеді: Айнұр — менің талантына тәнті болған досым. Егер тағы біреу оның атына артық сөз айтып немесе мазасын алатын болса, ол менімен істес болады. Оның үнсіздігін әлсіздік деп ойламаңдар, ол — нағыз өнер адамының қасиеті. ​Бұл мәлімдемеден кейін мектеп іші бір сәтке тынышталып қалды. Айнұр өз сыныбында отырып, Айдынның даусын естігенде, оның батылдығына таңғалды. Ол Айдынның өзін бүкіл мектептің алдында қорғап шығатынын күтпеген еді. ​Сабақтан соң Айдын Айнұрды мектептің артқы бағында күтіп тұрды. Ол жақындап келгенде, Айдын ақырын ғана сөйледі: — Мен қауесетті тоқтаттым. Енді ешкім саған қарап сыбырламайды. Мені кешір, сенің әлеміңді байқаусызда бүлдіріп алдым. ​Айнұр Айдынның өткір көздеріне қарады. Оның жүзіндегі бұрынғы сақтық біртіндеп жоғалып, орнына сенім ұялады. Ол бірінші рет Айдынның қолын ақырын ғана қысты. — Рахмет, Айдын. Сенің бұл әрекетің... мен үшін өте маңызды болды. ​Айнұр әлі де Айдынға ғашық екенін мойындамаса да, оның жүрегіндегі "мұз" осы сәтте толықтай еріген еді. Олар күзгі бақтың ішінде, алғаш рет ешқандай қорқынышсыз үнсіз қатар жүріп келе жатты.