Часть 11

Сол күні сабақ аяқталса да, мектеп ауласындағы ауыр атмосфера басылмады. Мадиярмен болған текетірестен кейін Айдын өзін қоярға жер таппады. Ол Айнұрды сыртта, мектептің ескі қақпасының жанында күтіп тұрды. Аспан түнеріп, күздің суық жаңбыры сіркірей бастаған еді. ​Айнұр мектептен шыққанда, оның иығындағы сөмкесі мен қолындағы сурет папкасы ауыр көрінді. Ол Айдынды көргенде кілт тоқтады. Оның ақшыл жүзіндегі шаршау мен мазасыздық Айдынның жүрегін ауыртты. Олар үнсіз қатар жүріп келе жатты. Тек аяқ астындағы сары жапырақтардың сыбдыры мен жаңбыр тамшыларының дыбысы ғана естіледі. ​Айдын шыдай алмай, әңгімені бірінші бастады: — Кешірші, жаңағы Мадиярдың сөздері мен іс-әрекеті үшін... Мен өзімді ұстай алмай қалдым. Оның саған шоколад ұсынып, сенің мазаңды алғаны маған мүлдем ұнамады. ​Айнұр тоқтап, Айдынға тура қарады. Оның қоңыр көздерінде бірінші рет мұң емес, терең бір ой мен жылулық бар еді. Ол сурет папкасын кеудесіне қаттырақ қысып: — Маған сенің мені қорғағаның ұнады, Айдын. Шынымен. Бұрын мені ешкім бұлай қорғап көрмеген еді, — деді ол даусы сәл дірілдеп. — Бірақ... мен ешкімнің меншігі емеспін. Менің өз қалауым, өз еркім бар екенін ұмытпағаныңды қалаймын. ​Айдын жаңбырға қарамастан қолшатырын шетке ысырып, Айнұрға жақынырақ келді. Оның қара көздері қыздың жүзіне үңілді. — Білемін, Айнұр. Сен — еркінсің. Сенің өз әлемің, өз заңдарың бар. Мен тек сол әлеміңнің есігін қағып, ішке кіруге рұқсат сұрап жүрген жолаушымын. Менің қызғанышым — сені жоғалтып алудан қорыққандығымнан ғана. ​Айнұрдың беті ду етіп қызарып кетті. Ол басын төмен түсіріп, астындағы шалшық суға қарады. Бұл сәтте ол өзін жай ғана 8-сыныптың ұяң оқушысы емес, нағыз бойжеткен ретінде сезінді. Айдынның әрбір сөзі оның жүрегінің ең терең түкпіріне жетіп жатқандай еді. ​— Менің әлемім өте қарапайым, Айдын... Онда тек кітаптар мен суреттер ғана бар, — деді ол ақырын жымиып. ​Айдын оның шашынан ақырын, байқатпай ғана сипады. — Сол қарапайымдылық мен үшін ең қымбат нәрсе. Мадияр сияқтылар оны түсінбейді. Олар тек сыртқы сұлулықты көреді, ал мен сенің жаныңды көргім келеді. ​Олар аялдамаға жеткенше тағы біраз сырласты. Жаңбыр күшейе түссе де, екеуі де су болғандарын байқамағандай еді. Айнұр автобусқа мінер алдында Айдынға бұрылып: — Ертең кездескенше... — деді де, бірінші рет оның көзіне ұзақ қарап тұрып қалды. ​Бұл қараста "мен де сені жақсы көре бастаған сияқтымын" деген үнсіз мойындау жатқандай еді. Айнұр автобустың терезесіне сүйеніп, Айдынның жаңбыр астында қолшатырын ұстап, өзіне қарап қол бұлғап тұрған бейнесіне ұзақ қарады. Оның жүрегінде бұрын-соңды болмаған тәтті бір сезім бүршік жара бастады.