Часть 17

Сабақ аяқталып, күн еңкейе бастағанда Айдын Айнұрды өзінің үйіне шақырды. Айнұр басында сәл қымсынғанымен, Айдынның шынайылығына сеніп, келісімін берді. ​ ​Олар Айдынның үйіне келгенде, үйде ешкім жоқ еді. Пәтердің іші кең әрі жарық, қабырғаларда Айдынның түсірген түрлі фотосуреттері ілулі тұр екен. Айнұр жан-жағына қызыға қарап, Айдынның әлеміне тағы бір қадам жақындай түскенін сезді. ​— Мектептің асханасы жақсы, әрине, бірақ үйде тамақ істеген ыңғайлырақ, — деді Айдын күлімсіреп, алжапқышын алып жатып. ​Бұл жолы олар итальяндық паста емес, қазақтың дәстүрлі шәйі мен жеңіл-желпі жеңсік астар дайындауға кірісті. Айнұр қамыр жайып, ал Айдын оған көмектесіп, үстелді жабдықтады. Жұмыс барысында олардың саусақтары байқаусызда бір-біріне тиіп кеткенде, Айнұрдың жүрегі кеудесіне сыймай тулап жатты. Ол Айдынның жанында өзін сондай қорғалған әрі бақытты сезінетін. ​Тамақ дайын болып, олар үнсіздікте шәй ішіп отырды. Бірақ бұл үнсіздік ауыр емес, өте нәзік әрі сиқырлы еді. Кенет Айдын орнынан тұрып, Айнұрдың қасына жақындады. Ол қыздың албырттанған бетінен шашын ақырын ғана артқа қайырып, оның мөлдір қоңыр көздеріне терең үңілді. ​— Айнұр, мен сені кездестіргенше нағыз бақыттың не екенін білмеппін, — деді Айдын сыбырлап. Оның даусы дірілдеп, толқып тұрғанын байқатты. ​Айнұр басын сәл көтеріп, Айдынның жүзіне қарады. Ол ештеңе демесе де, оның көзқарасы бәрін айтып тұр еді. Айдын ақырындап еңкейіп, Айнұрдың ерніне алғашқы рет нәзік қана тиді. ​Бұл алғашқы сүйісу — жаңбырлы күздің, мектептегі қауесеттердің және барлық қиындықтардың ұмытылған сәті еді. Айнұр көзін жұмып, осы сәттің мәңгілікке созылғанын қалады. Оның жүрегіндегі соңғы қорқыныш мұзы осы жылулықтан еріп кеткендей болды. ​Олар сол кешті Айдынның үйінде, терезеден батқан күнге қарап, қол ұстасып отырып өткізді. Енді олар үшін «8-сынып» немесе «10-сынып» деген ұғым жоқ еді — тек бір-біріне ғашық екі жан ғана бар болатын.