Пролог

Күзгі кеш мектеп бағына қонып, айналаны алтын түсті тыныштыққа бөлеген еді. Суық желдің лебі Айнұрдың нәзік иықтарын сәл тітіркендіріп өткенде, ол өз әлеміне тереңірек еніп, көзін жұмды. Бірақ бұл жалғыздық емес еді. Оның дәл қасында, демі естілерліктей жақын жерде Айдын тұрды. ​Айдын ақырын ғана жақындап, Айнұрдың жүзін алақанына алды. Оның қолдары жылы әрі жұмсақ болатын. — Сенің үнсіздігіңді бәрінен де қатты жақсы көремін, Айнұр... өйткені ол маған сенің жүрегіңді естуге мүмкіндік береді, — деп сыбырлады ол. ​Айдын еңкейіп, алдымен Айнұрдың албырттанған бетінен нәзік қана сүйді. Оның ернінің жылуы қыздың терісіне от болып тигендей болды. Айнұрдың жүрегі кеудесіне сыймай тулап, еріксіз Айдынның күртешесінен ұстап алды. ​Айдын мұнымен тоқтамады. Ол қыздың мөлдір қоңыр көздеріне бір сәт үңіліп, оның келісімін сұрағандай болды. Содан соң, әлемдегі ең қымбат қазынаға қол жеткізгендей, Айнұрдың еріндеріне алғашқы рет ақырын ғана жанасты. Бұл сүйісу жаңбырлы күздің, мектептегі қауесеттердің және арадағы екі сыныптық арақашықтықтың мүлдем жоқ екенін дәлелдегендей еді. ​Олардың тынысы бір арнаға тоғысып, уақыт мүлдем тоқтап қалғандай болды. Бұл жай ғана сезім емес, бұл — екі жастың бір-біріне деген адалдығы мен сөзсіз махаббатының бастауы еді. ​— Ешқайда кетпеші, — деп сыбырлады Айнұр оның иығына басын сүйеп. — Мәңгілікке сеніменмін, — деп жауап берді Айдын, оны құшағына қаттырақ қысып. ​Осылайша, «Қоңыр көздердегі жұмбақ» атты үлкен махаббат хикаясы өз бастауын алды...