Մաս 2: Սիրո խենթությունը

Ժամերը թռչում էին, խոսքերը՝ հոսում։ Արան ու Նանեն նստել էին մութ անկյունում, որտեղ միայն մոմի լույսն էր լուսավորում նրանց դեմքերը։ Նանեի ժպիտն անկեղծ էր, իսկ Արան արդեն կորցրել էր ինքնատիրապետումը՝ նայելով նրա փափուկ շուրթերին։ — Տեսնու՞մ ես, — ասաց Արան, վերցնելով նրա ձեռքը, — կարծես մենք վաղուց ճանաչում ենք իրար։ Նանեն զգաց, թե ինչպես նրա սրտի բաբախյունը արագացավ։ — Երևի դա ճակատագիրն է։ Արան ժպտաց ու մեղմորեն քաշեց նրան դեպի իրեն։ — Կարող եմ համբուրել քեզ՞։ Նանեն ոչինչ չասաց, միայն փակեց աչքերը։ Նրա շուրթերը մեղմորեն հպվեցին Արայի շուրթերին, ու աշխարհն այլևս գոյություն չուներ։