Часть 11

«Сөз күші» (Сила слова) Место: Школа №___. Класс литературы. Утро. Учительница — Қаным апай, строгая, но справедливая. На доске написано: > «Тақырып: Менің қалам» (Тема: Мой город) Класс полон гомона. Ученики перелистывают тетради, кто-то шепчется, кто-то зевает. Нұртай сидит на последней парте, хмурый, но собранный. Айжан — у окна, в руках её блокнот. Қаным апай: — Кім бірінші оқиды? (Кто прочитает первым?) Никто не тянет руку. Тогда апай смотрит на Айжан: — Айжан, сен оқы. (Айжан, ты читай.) Айжан встает. Голос её сначала тихий, но уверенный. > Айжан (читает): Менің қалам — қара таспен көмкерілген жүрек. Бұл жүректе шахта бар, тер бар, арман бар. Әр көшеде бір ән бар, әр кірпіште — есім. Біз — Майқұдықпыз. Қарапайым, бірақ бізде шынайылық бар. Қаланың шетінде тұрамыз, Бірақ арманымыз орталықта. Біз жүректен туғанбыз. Біздің ананың аты — Қарағанды. Класс замирает. Кто-то из задних рядов смеётся: — Пф, романтика… Қайдағы жүрек? Нұртай резко встаёт: — Ешкім сенен пікір сұраған жоқ! (Никто твоего мнения не спрашивал!) Класс ошеломлён. Нұртай, обычно молчаливый, сейчас как вулкан. Он смотрит на всех сурово: — Ол — менің қарындасым. Айтқан әр сөзі — біздің өміріміз. (Она — моя сестра. Каждое её слово — наша жизнь.) Қаным апай: — Жарайсың, Нұртай. Айжан, өте әдемі жазылған. (Молодец, Нұртай. Айжан, очень красиво написано.) Айжан садится, её щеки пылают, но в глазах — свет.