Часть 37

Түн. Айжан ұйқыда. (Ночь. Айжан спит.) Ол түс көріп жатыр. (Она видит сон.) Түс ішінде — шексіз дала. Жасыл толқындардай тербелген шөптер. Аспан мен жер бір түске боялған. (Во сне — бескрайняя степь. Травы качаются, как зелёные волны. Небо и земля слились в один цвет.) Кенет алыстан бір әйел келе жатты. Ол ұзын бойлы, шашы дала самалындай, көзінде ғасырлар тыныштығы бар. (Вдруг издали идёт женщина. Высокая, с волосами как степной ветер, в глазах — спокойствие веков.) — Айжан... — деп сыбырлады ол. (— Айжан... — прошептала она.) — Сен менің немеремсің. Сен менің жалғасымсың. (— Ты моя внучка. Ты моё продолжение.) — Мен — Сарыарқамын. Менен Қарағанды туды. Ал енді сенен — жаңа дәуір туады. (— Я — Сарыарка. От меня родилась Караганда. А теперь от тебя родится новая эпоха.) Айжан көзіне жас алды. (Айжан заплакала.) — Мен дайын емеспін... Мен жай ғана қызбын. (— Я не готова... Я просто девочка.) Сарыарқа күлімдеді. (Сарыарка улыбнулась.) — Сен — жай ғана қыз емессің. Сен — менің үнімсің. Сенің жүрегіңде дала соғады. Мынау — саған аманат. (— Ты — не просто девочка. Ты — мой голос. В твоём сердце бьётся степь. Это — тебе в аманат.) Ол Айжанның алақанына бір қара тас салды. Тас жылтырап тұрды. (Она положила в ладонь Айжан чёрный камень. Камень блестел.) — Бұл — көмір емес. Бұл — батырлықтың дәні. Оны жоғалтпа. Қайда жүрсең де, өзіңді ұмытпа. (— Это не уголь. Это — зерно отваги. Не теряй его. Где бы ты ни была — не забывай себя.) Сарыарқа бұрылып, көкжиекке қарай кетті. Дала баяу тұманға сіңіп жоғалды. (Сарыарка развернулась и пошла к горизонту. Степь медленно растворилась в тумане.) Айжан оянып кетті. Алақанын ашса — түс емес, шын екен: кішкентай қара тас қолында жатыр. (Айжан проснулась. Открыла ладонь — и это был не сон: в руке лежал маленький чёрный камень.)