Часть 38

Түн. Нұртай жалғыз отыр. Ай астында жерге қарап ойланып отыр. (Ночь. Нұртай сидит один. Под луной смотрит на землю, задумчивый.) Жел баяу соғып тұр. Бір сәтте ол көзін жұмып, басын тізесіне қойды. Ұйықтап кеткендей... (Ветер едва дышит. Он закрыл глаза, уткнулся в колени. Кажется, уснул...) Кенет айнала тынышталып, бәрі бозғылт жарыққа боялды. (Вдруг вокруг стало тихо, всё окуталось серебристым светом.) Алыстан ауыр қадамдар естілді. (Издалека раздались тяжёлые шаги.) Нұртай басын көтерді — қарсы алдында Сарыарқа тұр. Бірақ бұл жолы ол басқа: үстінде ауыр шекпен, көзінде соғыс пен мейірім бар. (Нуртай поднял голову — перед ним стоит Сарыарка. Но теперь она иная: в тяжёлом плаще, в глазах — война и ласка.) — Нұртай... сен кімнің ұлысың? (— Нұртай... чей ты сын?) — Қарағандының, — деп жауап берді ол. (— Караганды, — ответил он.) — Ал Қарағанды кімнің қызы? (— А Караганда чья дочь?) — Сіздің... (— Ваша...) — Олай болса, сен — менің немеремсің. Сенің бойыңда дала жүрегі соғады. (— Значит, ты мой внук. В тебе бьётся сердце степи.) Нұртай үнсіз. (Нұртай молчит.) — Мен сені білемін. Сен күлгенде — күн күледі. Бірақ ішінде күмән бар. «Мен кіммін?» дейсің... (— Я тебя знаю. Когда ты улыбаешься — солнце улыбается. Но внутри тебя сомнение. Ты спрашиваешь: «Кто я?») — Сен — бауыр. Сен — қорғаушы. Сен — тірі тарихтың жалғасысың. (— Ты — брат. Ты — защитник. Ты — продолжение живой истории.) Сарыарқа кеудесінен бір түйме шешіп алып, Нұртайдың алақанына қойды. (Сарыарка сняла с груди пуговицу и положила в ладонь Нуртая.) — Бұл — менің шинелімнен. Соғыста менімен бірге болды. Бұны мен саған сеніп берем. Жаңа заманда сен соғыс па емес, шындық үшін күресесің. (— Это — с моей шинели. Она была со мной на войне. Я вручаю её тебе с доверием. В новом времени ты будешь бороться не с войной, а за правду.) — Қорықпа. Шындық — қашан да жалғыз, бірақ сен жалғыз емессің. (— Не бойся. Правда — всегда одна, но ты — не один.) Нұртай көзін жұмды. Қайта ашқанда — Сарыарқа жоқ. Бірақ алақанында ауыр, суық түйме жатыр. (Нуртай закрыл глаза. Когда открыл — Сарыарки не было. Но в ладони лежала тяжёлая, холодная пуговица.) Жел қайта соқты. Бірақ бұл жолы — сеніммен. (Ветер снова подул. Но теперь — с уверенностью.)