Часть 39

Таң атып келеді. Этно-лагерьдегі дала жарыққа орана бастады. (Светает. Степь в этнолагере начинает заливаться светом.) Айжан киіз үйден баяу шықты. Қолында — қара тас. Көзінде — тереңдік. (Айжан выходит из юрты. В руке — чёрный камень. В глазах — глубина.) Сол сәтте қарсыдан Нұртай келе жатты. Ол да үнсіз. Алақанында — ауыр түйме. (В тот момент навстречу шёл Нұртай. Он тоже молчал. В ладони — тяжёлая пуговица.) Олар бір-біріне қарады. Сөзсіз түсіністік орнады. (Они посмотрели друг на друга. Возникло безмолвное понимание.) — Сен де көрдің бе?.. — деп сұрады Айжан. (— Ты тоже видел?.. — спросила Айжан.) Нұртай басын изеді. (Нұртай кивнул.) — Сарыарқа келді. Ол менің ішімдегі қорқынышты көрді. Маған батырлардан қалған түймені берді, — деді ол. (— Сарыарка пришла. Она увидела мой страх. Дала мне пуговицу от шинели героев, — сказал он.) — Маған да келді... Маған тас берді. Бірақ бұл жай тас емес. Ол — жүрек сияқты соғып тұр, — деді Айжан. (— Ко мне тоже пришла... Она дала мне камень. Но это не просто камень. Он как сердце — пульсирует, — сказала Айжан.) — Демек, бұл жай түс емес. Бұл — жолдың басы, — деді Нұртай. (— Значит, это не просто сон. Это — начало пути, — сказал Нуртай.) Олар тастар мен түймені бірге ұстап, аспанға қарады. Күн көтеріліп келе жатты. (Они вместе взяли камень и пуговицу, глядя на небо. Солнце поднималось.) Сол сәтте жел тағы да соқты. Бірақ бұл жолы — басқа. Даланың, өткеннің, болашақтың үнімен. (Ветер вновь подул. Но теперь — по-другому. Со звуком степи, прошлого и будущего.) — Айжан, бізге бір нәрсе жасау керек. Бұл екеуі — бізге тапсырылған аманат. Қарағанды үшін. Сарыарқа үшін, — деді Нұртай. (— Айжан, нам нужно что-то сделать. Эти вещи — аманат, доверенный нам. Ради Караганды. Ради Сарыарки, — сказал Нуртай.) Айжан басын изеді. (Айжан кивнула.) — Біз — жаңа тарихтың баласымыз, — деді ол. (— Мы — дети новой истории, — сказала она.)