Часть 41

Күннің көзі көтеріле бастаған шақ. (Солнце начинает подниматься.) Айжан мен Нұртай шахтадан шықты. Қолдарында — карта, күнделік, және түйме мен тас. (Айжан и Нұртай вышли из шахты. В руках — карта, дневник, пуговица и камень.) — Картада бір емес, бірнеше белгі бар, — деді Айжан. (— На карте не одна, а несколько отметок, — сказала Айжан.) — Мынау... Майқұдық. Анау — Юго-Восток. Мынау болса — бұрынғы балабақша, енді жоқ. (— Вот это… Майкудук. А то — Юго-Восток. А это — старый детский сад, которого больше нет.) — Бәлкім әрбір жерде... бір үзік естелік қалған шығар, — деді Нұртай. (— Может, в каждом месте… осталась частичка памяти, — сказал Нуртай.) Олар жолға шықты. 1. Майқұдық. (Майкудук.) Картада белгіленген ескі үйдің орнында енді тек құм мен шөп. Бірақ жерде тот басқан медальон табылды. Ішінде — кішкентай сурет: шахтер қыз бала, беті көмірге боялған, күліп тұр. (На месте отмеченного дома теперь только песок и трава. Но на земле найден проржавевший медальон. Внутри — фото девочки-шахтёра, лицо в угле, она улыбается.) — Бұл анамыз ба? — деп сыбырлады Айжан. (— Это наша мама? — прошептала Айжан.) — Жоқ. Бұл Қарағандының бір қызы. Бірақ ол — бәріміздің анамыздай, — деді Нұртай. (— Нет. Это одна из дочерей Караганды. Но она — как мать для всех нас, — сказал Нуртай.) 2. Юго-Восток. (Юго-Восток.) Бір ғимараттың қабырғасында терең сызат бар. Оның ішінде — қатырма қағазға салынған баланың қолмен салған суреті: шахта, күн, және әйел адамның бейнесі. Төменгі бұрышта: «Анашым, мен сені күтем». (В трещине стены — рисунок на картоне: шахта, солнце и фигура женщины. Внизу надпись: «Мама, я тебя жду».) Айжан жылап жіберді. (Айжан заплакала.) — Бұл күтулер әлі аяқталған жоқ, — деді ол. (— Это ожидание ещё не закончилось, — сказала она.) 3. Ескі балабақша орны. Қазған топырақ астынан бала есімі жазылған алюминий белгі шықты. Ол бұрынғы эвакуациялық балалардың біріне тиесілі екен. (Под землёй — алюминиевая табличка с именем ребёнка. Она принадлежала одному из эвакуированных детей.) Күнделік парағы ашылды: > «Бізді алып келді. Бейтаныс қала. Бірақ олар мені жылы қарсы алды. Қарағанды — менің құтқарушым болды...» (Нас привезли. Незнакомый город. Но они встретили меня с теплом. Караганда стала моим спасением…) --- Айжан мен Нұртай ескі естеліктерді жинап, карта бетінде жаңадан белгілер салады. Олар енді екеу емес — олар өткен мен болашақты жалғап тұрған көпір. — Біз бұл тарихты жинаймыз. Бір кітапқа, бір көрмеге, бір әнге айналдырамыз, — деді Айжан. (— Мы соберём эту историю. Превратим её в книгу, выставку, песню, — сказала Айжан.) — Қарағандының жүрегі қайта соғады, — деді Нұртай. (— Сердце Караганды снова будет биться, — сказал Нуртай.)