Часть 2

Арадан бірнеше күн өтті. Айдын өз сыныбында отырса да, ойы дәліздегі сол бір қоңыр көзді қызда еді. Ол Айнұрдың әрбір қимылын, мектепке қашан келіп, қашан кететінін сырттай бақылай бастады. Бірақ Айдын өзінің үйреншікті "мектеп жұлдызы" бейнесіне салып, оған бірден барып сөйлесуден аздап тартынды. Ол қыздың сабырлы әлемін бұзып алғысы келмеді. Бір күні сабақ аяқталып, бәрі үйіне тарап жатқанда, Айнұр мектеп кітапханасында қалып қойды. Ол 8-сыныптың әдебиет сабағынан берілген күрделі бір тақырыпты талдап, дәптеріне бірдеңелерді мұқият жазып отырған. Оның бет-әлпетіне түскен күн сәулесі ақшыл терісін тіпті нұрландырып жібергендей. Кенет оның қаламы жазудан тоқтады — сиясы таусылып қалған екен. Айнұр айналасына қарап еді, кітапханада ешкім қалмапты. Дәл осы кезде есік жақтан біреудің нық қадамдары естілді. Бұл — Айдын болатын. Ол кітапханаға жай ғана кітап өткізуге келгендей кейіп танытты, бірақ шын мәнінде Айнұрдың осында екенін білетін. Айдын қыздың қаламымен әуре болып отырғанын көріп, жанына жақын келді. Бірақ ол сөйлеген жоқ. Тек өзінің сөмкесінен жаңа, әдемі қара сиялы қаламын шығарды да, Айнұрдың алдындағы үстелдің шетіне үнсіз қоя салды. Айнұр басын көтеріп, Айдынның өткір де жылы көздеріне қарады. Оның ұзын кірпіктері таңғалыстан сәл дірілдеп кетті. Ол не айтарын білмей, тек еріндерін жымқырып, ақырын ғана басын изеді. Бұл "рахмет" дегені еді. Айдын болса, сәл ғана жымиып, тіпті есімін де сұрамастан, бөлмеден шығып кетті. Ол кеткен соң Айнұр сол қаламды қолына алып, ұзақ қарап тұрды. Оның жүрегінде бұрын сезілмеген бір жылулық пайда болды. Ол 10-сыныптың бұл жігітінің неге соншалықты аңғарымпаз екенін түсіне алмады. Ал Айдын болса, дәлізде келе жатып, өзіне-өзі риза болып күлімсіреді. Ол Айнұрмен сөйлеспесе де, оның үнсіз әлеміне кішкентай ғана көпір салғанын сезді.