Часть 4

Мектептің үлкен асханасындағы шу мен ыдыс-аяқтың сыңғыры Айнұрды әдеттегідей мазасыздандырып жіберді. Ол өзінің кішкентай кофесін алып, ешкім жоқ шеткі үстелге барып отырды. Дәл осы сәтте оның қасына біреудің сөлкесі сарт етіп түсті. ​Айнұр басын көтергенде, қарсы алдында күлімсіреп тұрған Айдынды көрді. Оның қара көздерінен қызығушылық пен батылдық сезіліп тұрды. ​— Бұл жер бос шығар? — деді Айдын, жауап күтпестен орындыққа отырып жатып. ​Айнұр оған бір секунд қарап тұрды да, үнсіз басын изеді. Оның жүзінде қорқыныш та, қуаныш та жоқ еді — тек "неге менің қасыма отырды?" деген сұрақ қана оқылатын. Оның қоңыр көздері мен ақшыл жүзі Айдынға жақыннан тіпті әдемі көрінді. ​— Қалам жақсы жаза ма? — деді Айдын әңгіме бастауға тырысып. ​— Иә, жақсы, — деді Айнұр қысқа ғана. Ол Айдынның көзіне тік қарамауға тырысып, сусынын ұрттады. — Рахмет. Мен оны саған ертең қайтарып беремін. ​— Асықпа, ол сыйлық болсын, — Айдын оның салқындығына қарамастан, әңгімесін жалғастырды. — Сен жаңадан келгендіктен бе, әлде табиғатың сондай ма, үнемі жалғыз жүреді екенсің. 8-сыныптардың бәрі шулы емес пе? ​Айнұр ақырын ғана жымиды, бірақ бұл жымиыс "біз доспыз" дегенді білдірмейтін. — Жай ғана тыныштықты ұнатамын. Және... біздің арамызда екі сынып бар екенін ұмытпасаң екен, Айдын. ​Айдын бұл жауапқа күліп жіберді. Оған Айнұрдың мынадай тік мінезі мен өзін-өзі ұстауы ұнап қалды. — Екі сынып — бұл бар болғаны екі қабат қой, Айнұр. Бұл үлкен кедергі емес деп ойлаймын. ​Айнұр жауап берген жоқ. Ол табағын алып, орнынан тұрды. — Сабақ басталып жатыр. Сау бол, — деді ол даусын көтермей. ​Айдын оның артынан қарап қала берді. Ол Айнұрдың әлі де оны жанына жолатпайтынын түсінді. Бірақ бұл "сау бол" деген сөз Айдын үшін "қош бол" емес, келесі кездесуге шақыру сияқты естілді.