Часть 5

Күздің суық желі мектеп ауласындағы ағаштарды тербеп, алғашқы жаңбыр сіркірей бастады. Айнұр сабақтан соң мектептен шығып, қолшатырын ұмытып кеткенін байқады. Ол сөмкесін кеудесіне қаттырақ қысып, жаңбырдың астына шығуға батпай, мектептің кіреберісінде тұрып қалды. Оның жүзінде «не істесем екен?» деген ой мен сәл ғана мазасыздық бар еді. ​Дәл осы сәтте есіктен Айдын шықты. Ол достарымен қоштасып, бірден Айнұрды танып қойды. Оның өткір көздері қыздың қолшатырсыз тұрғанын бірден аңғарды. Айдын бұл жолы артық сөзге бармады. Ол үнсіз келіп, өзінің үлкен қара қолшатырын Айнұрдың басына қарай жақындатты. ​— Үйің алыс емес еді ғой? Жүр, аялдамаға дейін шығарып салайын, — деді Айдын сабырлы дауыспен. ​Айнұр жалт бұрылып, оған қарады. Оның қоңыр көздерінде таңғалыс пен тағы да сол баяғы сақтық көрінді. Ол сөмкесінің бауын қаттырақ ұстап: — Жоқ, рахмет... Өзім-ақ барамын, — деп жауап берді. ​Бірақ Айдын орыннан қозғалмады. Ол қолшатырды ұстаған күйі Айнұрға тура қарап тұрып: — Мен сені жаңбыр астында қалдырып кете алмаймын. Бұл 10-сыныптың 8-сыныпқа деген жай ғана көмегі деп түсін, — деді де, жылы жымиды. ​Айнұр оның бұл сөзіне қарсы келе алмады. Олар жаңбыр астында, бір қолшатырдың астында үнсіз келе жатты. Айнұр Айдынға тым жақын тұрудан қысылып, арақашықтықты сақтауға тырысты. Ол әлі де Айдынның неге оған соншалықты көңіл бөлетінін түсінбеді және оған ғашық болудан өте алыс еді. Бірақ Айдынның мына бір әрекеті оның көңіліндегі «мектеп жұлдызы» туралы суық ойды сәл де болса өзгерткендей болды. ​Аялдамаға жеткенде, Айнұр ақырын ғана: — Рахмет, Айдын, — деді. ​Айдын қолын бұлғап: — Ертеңге дейін, Айнұр! — деп жауап берді де, өз жолымен кетті. ​Айнұр автобусқа мініп, терезеден Айдынның кетіп бара жатқан бейнесіне қарап тұрып, бірінші рет оның есімін іштей қайталап көрді.