Часть 12

Келесі күні мектептегі атмосфера электрленгендей болды. Мадияр кешегі жеңілісін оңай ұмытатын жігіт емес еді. Ол үлкен үзілісте Айдынды спорт залының артындағы алаңқайға шақырды. Айналаға жоғары сыныптың жігіттері жиналып, екі «көшбасшының» текетіресін күтіп тұрды. ​— Тыңда, Айдын, — деді Мадияр мысқылмен. — Сен мектептің жұлдызы шығарсың, бірақ Айнұр сияқты қызға сен тым «жайлысың». Оған нағыз ер мінезді жігіт керек. Кел, ерлерше бәсекелесейік. Бүгін сабақтан соң волейболдан ойын болады. Кімнің командасы жеңсе, сол Айнұрдың қасында қалады, ал жеңілгені жолдан тайып, кедергі жасауды тоқтатады. ​Айдынның жұдырығы түйіліп, көздері от шашты. Ол Айнұрды бәске тіккеніне қатты ашуланса да, Мадиярдың алдында әлсіздік танытқысы келмеді. — Айнұр — зат емес, оны бәске тігуге ешкімнің құқығы жоқ, — деді Айдын қатал дауыспен. — Бірақ сенің мақтауыңды басу үшін мен бұл шақыруды қабылдаймын. Тек бір шарт: бұл ойын туралы Айнұр білмеуі керек. ​Алайда мектепте құпия сақталмайды. Айнұр бұл хабарды құрбыларынан естігенде, оның ақшыл жүзі бозарып кетті. Ол екі жігіттің де бұл әрекетін балалық әрі өзіне жасалған құрметсіздік деп түсінді. ​Ойын басталды. Спорт залы адамға толды. Айдын алаңда барын салып жүрді. Оның әрбір секіруі, әрбір соққысы намысқа толы еді. Ол Айнұр үшін емес, Айнұрдың алдында өзінің кім екенін дәлелдеу үшін ойнап жатқандай. Мадияр да осал емес еді, ол кәсіби спортшы ретінде есепті тең ұстап тұрды. ​Ойынның ең шешуші сәтінде залдың есігі серпіле ашылып, ішке Айнұр кіріп келді. Оның қоңыр көздерінен ашу мен мұң қатар көрінді. Ойын кілт тоқтады. Бәрі Айнұрға қарап қалды. ​Айнұр Айдын мен Мадиярдың ортасына келіп, екеуіне де кезекпен қарады. — Сендер не істеп жатырсыңдар? — деді ол даусы дірілдеп. — Менің тағдырымды доппен шешпексіңдер ме? Айдын, мен сені басқаша деп ойлаған едім... ​Айнұр артына бұрылып, жүгіріп шығып кетті. Айдын қолындағы допты жерге тастап, оның артынан жүгірді. Ол Мадиярды да, жеңісті де, жиналған жұртты да ұмытты. Ол үшін қазір тек Айнұрдың сенімі маңызды еді. ​Айдын оны мектеп бағында қуып жетті. — Айнұр, тоқташы! Тыңдашы мені... — Жоқ! — Айнұр бұрылып, оған қарады. — Сен де Мадияр сияқтысың. Сен де мені жай ғана «жүлде» ретінде көрдің. ​Айдын оның иығынан ақырын ұстап, көзіне тура қарады. — Жоқ, Айнұр. Мен жеңіс үшін емес, сенің алдыңдағы намысымды қорғау үшін ойнадым. Ол сенің есіміңді аузына алғанда, мен шыдай алмадым. Мені кешірші, мен жай ғана сені жоғалтудан қорықтым. ​Айнұр үнсіз қалды. Ол Айдынның көздерінен нағыз өкініш пен шынайылықты көрді. Оның ашуы біртіндеп тарқап, орнына тағы да сол баяғы жұмбақ сезім ұялады.