Часть 13

Арадан бір апта өтті. Мектеп дәлізі бұрынғыша у-шу, бірақ Айдын үшін әлем тоқтап қалғандай болды. Ол күн сайын Айнұрды көреді, бірақ ол бұрынғыдан да бетер тұйықталып, араларына биік үнсіздік қабырғасын орнатып алды. ​Айнұр Айдынның жанынан өткенде басын көтермейді, тіпті оның бар екенін байқамағандай кейіп танытады. Айдынның жазған хаттары жауапсыз қалды, ал сыйға берген қаламын Айнұр партаның үстіне үнсіз тастап кетті. Бұл — сөзбен айтып жеткізгісіз "жоқ" деген белгі еді. ​Айдын өзінің қателігін түзеуге тырысып, оның соңынан қалмады. Бірақ ол жақындаған сайын, Айнұрдың қоңыр көздерінен мұздай суықтықты көретін. Айнұр өте ұялшақ болмаса да, дәл қазір өзін ренжіткен адамнан іштей бас тартып, өз әлеміне тығылып алды. Ол Айдынның батылдығын бұрын ұнатса, енді сол батылдықтың "бәске тігуге" ұласқанына ренжулі. ​Бірде кітапханада олар тағы да кездесіп қалды. Айдын оның алдын бөгеп: — Айнұр, тым болмаса тыңдашы. Менің ниетім басқа еді... — деді сыбырлап. ​Айнұр кітабын жауып, орнынан тұрды. Ол Айдынның көзіне бір сәт қадалды. Оның жанарында ашу емес, көңілі қалу мен үлкен өкініш бар еді. Ол ештеңе деместен, сөмкесін иығына салып, кітапханадан шығып кетті. ​Айдын үстелде қала берді. Ол мына үнсіздіктің кез келген ұрыс-керістен де ауыр екенін түсінді. Ол Айнұрдың сенімін жоғалтып алғанын, ал оны қайта орнына келтіру үшін сөз емес, мүлдем басқа нәрсе керек екенін сезді. ​Айнұр болса, үйіне қайтып бара жатып, іштей егілді. Оның жүрегі Айдынды кешіргісі келсе де, ақылы "сені бағаламаған адамға қайта сенбе" деп тұрғандай. Күзгі жаңбыр оның бетіндегі жасты жуып кеткендей болып, ол тағы да жалғыздық әлеміне еніп кетті.