Часть 14

Мектепте кезекті оқу күні басталды. Айнұр өз сыныбына кіргенде, партасының үстінде ерекше бір нәрсенің жатқанын байқады. Бұл хат та, шоколад та емес еді. Бұл — кәсіби суретшілерге арналған сапалы қағаздар жиынтығы мен өте сирек кездесетін графикалық қарындаштар жинағы болатын. Оның үстінде кішкентай ғана жапсырма тұр: «Бұл бәс үшін емес, сенің талантың үшін». ​Айнұр бұл сыйлықты көргенде жүрегі сәл дірілдеп кетті. Ол Айдынның оның ішкі әлемін қалай бағалайтынын тағы бір мәрте сезінді. Бірақ ол әлі де үнсіз қалуды жөн көрді. ​Түскі үзіліс кезінде мектептің басты фойесінде бәрі жиналып қалды. Қабырғада үлкен бір плакат ілулі тұр екен. Айнұр жақындап барып қараса, бұл — Айдынның өз қолымен жасаған фото-коллажы. Онда Айнұрдың кітапханада отырған, жаңбыр астында келе жатқан, сурет салып жатқан сәттері өте әдемі әрі биязы бейнеленген. Фотолардың астында Айдынның өз қолымен жазылған бір ғана сөйлем бар: ​«Кешірім сұрау — қателікті мойындау, ал сенің үнсіздігің — мен үшін ең ауыр жаза». ​Айнұр бұл коллаждың алдында ұзақ тұрып қалды. Ол Айдынның мектептің «жұлдызы» бола тұра, бүкіл жұрттың алдында өз қателігін мойындап, төменшіктегеніне таңғалды. Бұл нағыз батылдық еді. ​Сабақ аяқталған соң, Айнұр Айдынды мектептің артқы ауласында, олар алғаш сырласқан орындықта күтіп алды. Айдын жақындап келгенде, Айнұр қолындағы жаңа қарындашпен салынған шағын ғана суретті ұсынды. Суретте — бұлттардың арасынан шыққан күн сәулесі бейнеленген еді. ​— Бұл не? — деп сұрады Айдын ақырын. ​— Бұл — кешірім, — деді Айнұр бірінші рет жылы жымиып. — Бірақ екінші рет мені ешқашан ештеңеге бәс етпе. Менің құным — сенің жеңісіңнен әлдеқайда жоғары. ​Айдын жеңілдеп қалғандай терең дем алды. Ол Айнұрдың сенімін қайта қайтару үшін бәріне дайын екенін түсінді. Олардың арасындағы үнсіздік қабырғасы осылайша құлады.